ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΛΥΣΙΑ …

Βιάζομαι κάθε φορά να λυπηθώ, να παρηγορήσω τον ανάπηρο, τον κατάκοιτο, τον παράλυτο!

Και πόσες φορές το καθαρό του βλέμμα, που βλέπει μπροστά, που βλέπει σωστά…

Πόσες φορές το εσωτερικό του παράστημα με κάνει να ντρέπομαι, με ελέγχει για τυχόν δική μου αόρατη παραλυσία.

Παραλυσία του νου μου: επειδή δεν αντιστέκομαι, επειδή δε φιλτράρω αυτά που δέχομαι απ’ το περιβάλλον μου: λόγια, ιδέες, εικόνες, συμβάντα, άμεσες ή έμμεσες προτάσεις ζωής από άλλους που ξέρουν καλύτερα από μένα γιατί εγώ δεν προλαβαίνω να δω και να φτιάξω το ωφέλιμό μου.

Όσο μεγαλύτερη είναι η παραλυσία μου, τόσο και περισσότεροι εμφανίζονται οι ειδήμονες, οι επιτήδειοι, οδηγοί όχλων, «σωτήρες», «φωτισμένοι», «μοναδικοί», και «αποκλειστικοί»: αποκλείουν το να ξεφύγω απ’ την αδιαφορία, την αμέλεια. Με πείθουν για ανημποριά μου μέχρι που μου γίνεται κατάσταση. Κατάσταση πνευματικής παραλυσίας.

Πότε θα στρωθώ να αρχίσω να ερευνώ ο, τι λάμπει, ο, τι χαμογελάει, ο, τι υπόσχεται λύτρωση ο, τι φωνάζει πως είναι για κάποιο καλό μου;

Κι η φωνή του πραγματικού, δικού μου καλού, πού είναι;

Το ηχείο της, προς τα πού εκπέμπει;

Κάθε πότε φροντίζω τα «παράλυτα» κομμάτια μου;

Από:  http://anatash.pblogs.gr/2008/05/pnefmatikh-paralysia-.html

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s