Ευλογημένο το αυθόρμητο στο φιλί
Μην νοιαστείς αν σε δουν να με φιλάς

Χειλεόφωνα αγαπώ, φοβάμαι, βοηθώ
Στον ουρανίσκο μου υγραίνω τα λάμδα της λατρείας και της απαλλαγής
Στην απειλή μπερδεύομαι
Αισχύνομαι

Πηγή: Φιλουμένα

Advertisements

Η παράκαμψη…

 


«…αντί να επιστρέψει κατευθείαν στο σπίτι του μετά το σχολείο από τον συνηθισμένο δρόμο, ο Μάρκος προτιμούσε να κάνει μια παράκαμψη από τον γύρο της Αρβανιτιάς, το πλακόστρωτο που αγκάλιαζε τον βράχο της Ακροναυπλίας κι έβλεπε στο πέλαγο. Ιδιαίτερα όταν έβρεχε ή όταν ήταν ανταριασμένη η θάλασσα, τότε ήταν η καλύτερή του!

Επειδή, μαζί με το στρίγκλισμα του ποδηλάτου μπαίνανε τα μπάσα των κυμάτων που έσκαγαν στα βράχια κάτω από το πλακόστρωτο και τα πνευστά ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων κι ο άνεμος που σφύριζε στα παχύφυλλα των φραγκοσυκιών, στο μυαλό του ο Μάρκος έστηνε ολόκληρη συμφωνία….»

 

Πηγή: Παραμυθόχαντρα

Το σώμα

Το σώμα – λένε – προειδοποιεί για τα πάντα.Ακόμα κι όσα το στόμα κρύβει, το σώμα τα μιλάει.

Είναι έξυπνο το σώμα.

Σωπαίνει το στόμα, μιλάει το σώμα.

Όσο πιο πολύ σωπαίνει το στόμα, τόσο πιο πολύ μιλάει το σώμα.

Κι επειδή δεν έχει άλλο τρόπο να μιλήσει, αναγκάζει το στόμα να τα πει με σημασία παραλλαγμένη.

Το σώμα ξέρει μόνο ότι κάτι φταίει. Γιατί το σώμα αγγίζεται από σώματα κι οι επαφές μιλούν με γεγονότα.

Και μια κρίσιμη στιγμή το σώμα θυσιάζεται για όσα δε λέει το στόμα κι εφευρίσκει έναν πόνο να υποφέρει.

Για να πει το στόμα επιτέλους «υποφέρω» – γι’ άλλο λόγο, κι άλλο να εννοεί.

Κι αφού τα πει και βγουν ελεύθερα γυρνάει το στόμα και λέει στο σώμα: «Ήρεμα τώρα: Δηλωθήκαμε». Σπάνιες λέξεις – δώρα που το σώμα το βουβό το συγκινούν.

Τότε χαλαρώνει το σώμα, σωπαίνει το στόμα κι είναι όλα όπως πριν.

Πλην της απόφασης.

Πηγή: *Jirashimosu