Αρμενίζοντας…

Ταξιδεύω κουρσεμένες εικόνες σε θάλασσες υγρές
πιτσιλάω στα μάτια σταγόνες από νερά δανεικά
χαρίζω απλόχερα τραχιά μυρωδιά αρμύρας 
σπάταλη γίνομαι με ξένες αισθήσεις
το καλοκαίρι μέσα μου ταξιδεύει και καίγεται
το καλοκαίρι έξω μου βασιλεύει και χάνεται
είναι η ψυχή που μου λέει να το ακολουθήσω
είναι η ζωή που με κρατάει μακριά του
είμαι εγώ που  το
νεβάζω στο θρόνο του
λατρεύοντάς το …
Πηγή:  Το έτερον   (Λία)

Παιχνίδι φαντασίας…

ή

ΤΡΑΓΙΚΕΣ και ΟΛΕΘΡΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

«Στο ίδιο έργο θεατές

Στο ίδιο έργο θεατές, χαμένης νύχτας εραστές
Με μια κιθάρα στης Αθήνας τον εξώστη
Από το σήμερα στο χτες, της απουσίας φοιτητές
Με έναν ήχο στην ψυχή ναυαγοσώστη
Ό,τι ακούω να ακούς, μέσα σε κόσμους μυστικούς
Θ’ ανακαλύψεις μια πατρίδα ξεχασμένη
Παραδομένη στους καιρούς και σε πελάτες πονηρούς
Σε συμπληγάδες μια ζωή παγιδευμένη
Στο ίδιο έργο θεατές, εσύ και εγώ τραγουδιστές
Φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας
Οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές
Αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας
Σενάριο χωρίς πλοκή, της ιστορίας εμπλοκή
Αυτά τα χρόνια που χρεώθηκες να ζήσεις
Με ποια τραγούδια να σωθείς, με ποιους δικούς σου να βρεθείς
Και ποιάν αλήθεια τώρα πια να μαρτυρήσεις
Θα βρούμε αλλιώτικους ρυθμούς στου τραγουδιού μας τους γκρεμούς
Θα περπατήσουμε κι απόψε ακροβάτες
Μέσα από λόγια και λυγμούς, της εποχής μας τους χρησμούς
Θα ξεχωρίσουμε απ’ τις οφθαλμαπάτες
Στο ίδιο έργο θεατές, εσύ και εγώ τραγουδιστές
Φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας
Οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές
Αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας
Στο ίδιο πάντα σκηνικό και στης ψυχής τον πανικό
Απόψε πνίγομαι, χρειάζομαι αέρα
Θέλω ν’ αρχίσω από ‘δω, αλλιώς τα πράγματα να δω
Να πω στον κόσμο μια δική μου, μια δική μου «καλησπέρα»
Οι προφητικοί τούτοι στίχοι είναι του Αντώνη Ανδρικάκη
Το παρακάτω βίντεο είναι από ζωντανή ηχογράφηση στο «Αττικόν» το 1991
Τραγουδούν: Γιώργος Νταλάρας και Βασίλης Παπακωνσταντίνου»




Το σπίτι που γεννήθηκα

 Παραδοσιακό σπίτι στην παλιά πόλη του Ναυπλίου

(εικόνα)

Το σπίτι που γεννήθηκα ήταν γλυκό σαν μέλι!

Ήταν μικρό και φτωχικό μα το ’ζωναν Αγγέλοι!

Μέσ’ τη μικρή του την αυλή πέτρες ασβεστωμένες,

δέντρα, λουλούδια, γιασεμιά, κληματαριά, ροδακινιά

και γλάστρες κατακόκκινες ζωγραφιστές βαμμένες!

Τραπέζι μ’ άσπρο υφαντό, ποτήρια, πιάτα θαλασσιά

τριαντάφυλλα στη μέση. Τριγύρω κοσμοχαλασιά

απ’ τα παιδιά που πρόσμεναν η προσευχή ν’ αρχίσει,

να κόψ’ η Μάνα το ψωμί, Χριστός να το βλογήσει!

Κι έτσι ως μοσχοβόλαγε το ζυμωτό καρβέλι,

απάνω εκεί σαν Λειτουργιά, φτερούγιζαν Αγγέλοι!

Το σπίτι που γεννήθηκα το γκρέμισαν μια μέρα…

Έγινε ένας κολοσσός! Ξέχνα την καλημέρα…

Εγώ έφυγα και μίσεψα και μένουν τώρα ξένοι.

Μα βλέπω μέσ’ τα όνειρα πως πάντα με προσμένει.

Το σπίτι που γεννήθηκα ήταν γλυκό σαν μέλι!

Ήταν μικρό και φτωχικό μα… το ’ζωναν Αγγέλοι!

 Πηγή:   http://mouzakielen.blogspot.com/