Το σπίτι που γεννήθηκα

 Παραδοσιακό σπίτι στην παλιά πόλη του Ναυπλίου

(εικόνα)

Το σπίτι που γεννήθηκα ήταν γλυκό σαν μέλι!

Ήταν μικρό και φτωχικό μα το ’ζωναν Αγγέλοι!

Μέσ’ τη μικρή του την αυλή πέτρες ασβεστωμένες,

δέντρα, λουλούδια, γιασεμιά, κληματαριά, ροδακινιά

και γλάστρες κατακόκκινες ζωγραφιστές βαμμένες!

Τραπέζι μ’ άσπρο υφαντό, ποτήρια, πιάτα θαλασσιά

τριαντάφυλλα στη μέση. Τριγύρω κοσμοχαλασιά

απ’ τα παιδιά που πρόσμεναν η προσευχή ν’ αρχίσει,

να κόψ’ η Μάνα το ψωμί, Χριστός να το βλογήσει!

Κι έτσι ως μοσχοβόλαγε το ζυμωτό καρβέλι,

απάνω εκεί σαν Λειτουργιά, φτερούγιζαν Αγγέλοι!

Το σπίτι που γεννήθηκα το γκρέμισαν μια μέρα…

Έγινε ένας κολοσσός! Ξέχνα την καλημέρα…

Εγώ έφυγα και μίσεψα και μένουν τώρα ξένοι.

Μα βλέπω μέσ’ τα όνειρα πως πάντα με προσμένει.

Το σπίτι που γεννήθηκα ήταν γλυκό σαν μέλι!

Ήταν μικρό και φτωχικό μα… το ’ζωναν Αγγέλοι!

 Πηγή:   http://mouzakielen.blogspot.com/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s