Σαν πεφταστέρια…

«…

Γεννιόμαστε τόσο μαγικά, ζούμε σε έναν πλανήτη μοναδικό, χαιρόμαστε, υποφέρουμε, γελάμε, κλαίμε, λυτρωνόμαστε, πονάμε…
Σαν αστέρια που λάμπουν πανέμορφα και μετά, μέσα σε μια στιγμή καταστρέφονται. Πεθαίνουν. Για να δώσουν σειρά σε άλλα και μετά σε άλλα και σε άλλα…
Σαν τα αστέρια που θα πέσουν στις 21 και 22 Απρίλη. Ανοιξιάτικα. «Λυρίδες»λέγονται καθώς προέρχονται απο το βόρειο αστερισμό της Λύρας και κυρίως απο τον αστέρα Βέγα (Άλφα Λύρας).
Λυρίδες με μακριές ουρές.

Έτσι όπως θα σβύνουν θα αφήνουν φως για να θυμίζει ότι αυτό μόνο αξίζει να αφήσεις πίσω σου. Φως…Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι η πιο σπουδαία προσφορά…Σαν να φωλιάζεις νότες σε ηλίανθους…

*κάνε ευχή…ξέρεις…;))»
Πηγή: kovovoltes

Θλιμμόνοι…

Θλιμμόνος νιώθεις όταν καταπίνεις κατά λάθος μια οδοντογλυφίδα.
Όταν μαθαίνεις ότι ο πατέρας σου είναι γερμανόφωνος Ελβετός.
Όταν ένας φίλος σου ανακοινώνει ότι μετακομίζει.
Και σε πονάει.
 
Θλιμμόνος νιώθεις όταν διασχίζεις έναν πολυσύχναστο δρόμο τον δεκαπενταύγουστο.
Όταν πας να ζήσεις σε ένα μικρό χωριουδάκι.
Όταν ο κουρέας σου σου λέει ότι τα μαλλιά σου ασπρίζουν.
Και σε πονάει.
 
Θλιμμόνος είσαι εσύ, είμαι εγώ, είμαστε εμείς.
Τί είναι; Μια μικρή μελαγχολία στη φωνή μας.
Είναι ένα μμμμμ, Είναι ένα ουου!
Είναι εκείνοι, είστε εσείς
Είναι η ζωή που μας λέει ότι τίποτα δεν πάει καλά..
 
Θλιμμόνος νιώθεις όταν σε διαλέγουν για τερματοφύλακα στο χάντμπολ.
Όταν είσαι στη Μερσεντές της πριγκίπισσας της Ουαλίας.
Όταν η κόρη σου παίζει σε πορνοταινίες τα σαββατόβραδα.
Και νιώθεις χάλια.
 
Θλιμμόνος νιώθεις όταν πατάς ξυπόλυτος σε ένα τουβλάκι lego.
Όταν ταξιδεύεις στην Ινδία και πίνεις νερό.
Όταν ο γείτονας σου αρχίζει να μαθαίνει σαξόφωνο.
Και σε πονάει…
 
Θλιμμόνος νιώθεις όταν ο σιαμαίος αδερφός σου σου ανακοινώνει ότι έχει AIDS.
Όταν η γυναίκα σου ζητάει ανταλλαγή συντρόφων αφήνοντας σε απ’ έξω.
Όταν ένα παιδί σε φωνάζει «Κύριο» για πρώτη φορά.
Τότε πονάει και νιώθεις θλιμμόνος.
 
Είναι όταν γίνεσαι στιλίστας ενός ξεπεσμένου ροκ σταρ.
Είναι όταν πρέπει να κλίνεις το ρήμα «βράζω» στην υποτακτική.
Είναι όταν κάνεις τα ψώνια σου το Σάββατο πριν τα Χριστούγεννα.
 
Θλιμμόνος είσαι εσύ, είμαι εγώ, είμαστε εμείς.
Τί είναι; Μια μικρή μελαγχολία στη φωνή μας.
Είναι ένα μμμμμ, Είναι ένα ουου!
Είναι εκείνοι, είστε εσείς
Είναι η ζωή που μας λέει ότι τίποτα δεν πάει καλά..
 
«Tristitude» δεν είναι παρά ένας νεολογισμός. Μια ανόητη λέξη που ενώνει τη θλίψη (tristesse) με τη μοναξιά (solitude). 
 
Το τραγούδι του Olivier Delafosse (Oldelaf) δε μένει ποτέ σταθερό. Εμπλουτίζεται διαρκώς με νέους στίχους βασισμένους στα γεγονότα της επικαιρότητας που μας κάνουν κάθε φορά να νιώθουμε 
«θλιμμόνοι».

Η παραπάνω (αρχική) εκδοχή (σε κάπως ελεύθερη απόδοση μου) προέρχεται  από το album του «Le Monde est Beau» (2011).

Πηγή:  *Jirashimosu

΄Αλλοι τρόποι, τόποι κι’ εποχές….

«Θυμάμαι Πασχαλιές που τ’ άρωμα χαμομηλιού, κρυμμένο κάτω απ’ το σασί του απέραντου τετράτροχου, ρόλο μαθητευόμενου φυτού κρατούσε.

Ποίηση που άνθιζε βαθιά στα μάτια της νεράιδας γιαγιάς. Ανεμελιά που άκμαζε στην άδετη ποδιά της…

Χιόνια απ’ αλεύρι ακοσκίνιστο στην  πήλινη λεκάνη. Νιφάδες από εθιστικό γλυκάνισο στα σωθικά της ζυμαρένιας μπάλας. Περίτεχνες κοτσίδες κοριτσιών σε μελαμψά τσουρέκια δανεισμένες. Αυγά σωσμένα απ’ τη μπογιά, με ξύλινη κουτάλα.

Ανθρώπους ακατέργαστους που ‘ξεραν χίλιους τρόπους ν’ αγαπούν. Λιβάνι που έφερνε φτέρνισμα στις παπαρούνες του γαλάζιου βάζου. Κεριά που δάκρυζαν στη φλόγα της Ανάστασης.

Θυμάμαι Απρίληδες που χώραγαν στη μύτη της βελόνας…»

ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΗ  Στεριανή  Ζάλη  μου


Aχ… τα μάτια…

Θέλω να σου μιλησω για μάτια απόψε…
Γιατί στα μάτια κρύβονται όλες οι αλήθειες…
Μοιάζουν σαν μικρά κελιά που μέσα τους κρατούν φυλακισμένο ένα κόσμο αισθημάτων…
Ένα κόσμο που δεν θα πρέπει να νιώθεις την ανάγκη να αποδράσεις…
Υπαρχουν μάτια που έχουν όλα όσα θελεις να δεις μέσα στο αστραφτερό τους βλέμμα…
Και άλλα που είναι σκυφτά και μελαγχολικά….
Που δείχνουν πόνο και μια μικρή μετάνοια…
Υπαρχουν μάτια που μοιάζουν με μικρές φλόγες …
Αλλά αντί για φως σου φανερώνουν θάνατο και σκοτεινιά ψυχής…
Όμως είναι κάποια αλλά που μέσα τους μπορείς να δεις την αγάπη και να την αναγνωρίσεις…
Σαν δυο μικροσκοπικές καρδιές που πάλλονται γρήγορα…
Να θυμάσαι …
Η διάθεση σου αλλάζει τα χρώματα …
Το φως των δικών σου ματιών διώχνει κάθε σκιά…
Και το κλείσιμο τους φυλακίζει τις όμορφες σκέψεις…
Να θυμάσαι…
Πάντα θα μπορείς να με δεις…
Ακόμα και στο πιο πηχτό σκοτάδι…
Γιατί τα δικά μου μάτια είναι ερωτευμένα με την νύχτα σου…
Και φωσφορίζουν την αγάπη τους στο μαύρο…
Να θυμάσαι…
Υπαρχουν μάτια που κοιτάζουν επάνω σου..
Και υπαρχουν μάτια που βλέπουν μέσα σου…
Χρειάζεται να σου εξηγήσω ποια μάτια αξίζει να αγαπήσεις;;;

Πηγή: