Στην ίδια ρότα…


σε διάφανη επιφάνεια εσύ

εγώ σε σκοτεινό βυθό

σε χίλια χρώματα εσύ

εγώ σε χίλιες λέξεις

 

σε θάλασσα όμως μακρινή

κάποτε συναντηθήκαμε

σμίγουν τα νερά όταν φυσάει ο έρωτας

 

 με φυσαλλίδες από λέξεις κι από χρώματα

δίπλα σε θαλασσινά φυτά

ανασαίνει τώρα η λαχτάρα

αιώνια αναζητά το χάδι

σαν θαύμα ιριδίζει

ιστιοφόρο της αγάπης μαγικό


Πηγή και ευχαριστώ: Μωβ Στιγμές


 

Advertisements

Άσε το μαύρο για μένα…

Έλα και χρωμάτισε μια σκιά επάνω στην καρδιά μου…
Σε αποχρώσεις έβενου… 
Σε αυτή την θερμή  ημέρα έλα και αφαίρεσε τον καυτό ήλιο από το γαλάζιο…
Και από την τρύπα που θα σχηματιστεί άφησε την βροχή να αρχίσει…
Μαύρος ήλιος…
Μαύρη βροχή…
Επανασύνδεση με το αγαπημένο μου σκοτάδι….
Εκεί, που νιωθω ελεύθερος…
Εκεί, στις απότομες άκρες των γκρεμών …
Εκεί,  που αυτοκτονούν όλες οι ασεβείς μου σκέψεις…

Έλα κοντά μου και χωμάτισε την δική σου ψυχή γαλάζια…
Άσε το μαύρο για μένα…
Ταιριάζει με τα μάτια μου…
Ταιριάζει με την παγωνιά μου…
Πάει καιρός και πλέον κάθε μου συναίσθημα είναι απογυμνωμένο και επώδυνα ορατό…
Κοιτάζω μέσα στην καρδιά μου και βλέπω ότι είναι πια τόσο σκοτεινή…
Κανένα χρώμα δεν κατοικεί μέσα της …
Κανένα χρώμα δεν τρέχει στις φλέβες μου…
Μόνο το μαύρο…
Αιμορραγεί επάνω μου και βάφει όλα τα όνειρα μου…
Ξέρεις κάτι…
Είναι στιγμές που και να μου χαρίζεται το φως εγώ το αρνούμαι…
Γιατί άμα φύγει το σκοτάδι θα φανερωθούν οι φόβοι και οι ανασφάλειες μου….
Και θα τρομάξεις…
Ξέρεις κάτι…
Είναι στιγμές που νιώθω τόσο σκοτεινός…
Που και το φως φοβάται να με αγκαλιάσει…
Γιατί να περιμένω λοιπόν ότι θα το κάνεις εσύ….

Πηγή και ευχαριστώ:
 

Επειδή σ’ αγαπΩ

 

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή
δεν αξίζει τον κόπο.
Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη
κι ας μην είναι όπως παλιά,
δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.
Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς
που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω
τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε
μοίρα στον ήλιο, έχουμε
τη δική μας μοίρα.
Επειδή πότε είσαι άνθρωπος
και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας
ψωμάκια μικρά της αποδημίας
κι ελπίζουνε τα παιδιά μας
σε καλύτερες μέρες.
Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι
και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα ‘μαστε πάλι
δυο άγνωστοι και θ’ αρχίζαμε
απ’ το άλφα.
Τώρα ξέρουμε πού πονάς
πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος και κρυώνουν
τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό
να φορτίσει πάλι τα μέλη
με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.
Επειδή είναι δύσκολο ν’ αγαπάς
και δυσκολότερο ν’ αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά
και καμένα, θέλοντας ο καθένας
να ‘ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
και πηγή, κατά τις περιστάσεις
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δε μπορώ
να γίνω κάτι απ’ όλα αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω
μια ζωή στη σκλαβιά –έτσι κι αλλιώς–
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

(Μιχάλης Γκανάς,  Γυάλινα Γιάννενα, Καστανιώτης 1998)

ΠΗΓΗ