Θανατηφόρο ξύπνημα…

(εικόνα)

Mόνο μια ανάσα απομένει θολή στο τζάμι

υγρή από τα δάκρυα που κυλάνε ανάμεσα

από τις συρραφές μιας κομμένης στα δύο καρδιάς

και μοιάζουν αυτές οι σταγόνες με σιρόπι

από γλυκό κεράσι που σταλάζει ολοπόρφυρο

επάνω σε λευκό μετάξι   ένας ωκεανός από κόκκινο

να λερώνει τις σανίδες στο πάτωμα και ψάχνω

ανάμεσα σε αναφιλητά και λόγια και ανάσες

να βρω τον χρόνο και μεγαλώνει  το δωμάτιο

γίνεται χωράφι κάτω από συννεφιασμένο ουρανό

γίνεται γη και ουρανός και ορίζοντας ατελεύτητος

μοιράζω τα κομμάτια μου κι είναι ηδονή μου

ν’ακούω το μαχαίρι να πριονίζει τα οστά μου

εδώ να μένω και να βρίσκομαι σε άλλη γη μαζί σου

και να πετάω στον ίδιο σου  ουρανό στο ίδιο μαξιλάρι

μαζί σου να κοιμάμαι την αγρύπνια μου

και σαν ξυπνάω το πρωί απ’ το καρφί να ξεκρεμάω

την καρδιά μου

 

ΠΗΓΗ και ευχαριστώ:  levina

«Θανατηφόρα η νύχτα»

Μάτι

 

Σε κοιτάζω που με κοιτάζεις, μάτι μου!
Ανέβηκες δεν ξέρω απο που
στην επιφάνεια του προσώπου μου
με το αγέρωχο βλέμμα των λιμνών
και την καθαρή εντολή των καθρεφτών
Με κοιτάζεις
λίγο πιο έκπληκτο απο το μάτι της τσίχλας ή απ’ το μάτι
        του φρύνου
που είναι γεμάτα μεταφυσικό τρόμο
και φλέγεσαι απο την παγερή φωτιά
των πρώτων λίθων
Ώ κύκλε μαγικέ, μάτι όλων των όντων!
Μάτι ηφαιστείου κατακόκκινο απο αίματα νοσηρά
μάτι αυτού του μαύρου λωτού
που αναδύθηκες απ’ τη γαλήνη του ονείρου
μάτι διαμάντι κομμένο σε τριάντα έξι έδρες
που ατενίζεις τις εκατό χιλιάδες στάσεις του θανάτου
το σύμπαν γυρίζει γύρω σου
μάτι πρισματικό που κυνηγάς τα μάτια των άστρων
και τα οδηγείς στην περιδίνησή σου
που παρασύρεις νεφελώματα ματιών στη μανία σου
και ροδώνες ματιών που είναι ακόμα σκεπασμένοι με βλέφαρα
       κοιμισμένα
δίχτυα ματιών απο την τρίσβαθη θάλασσα
Μάτι μαγνητικό όπου οι χειμώνες ξανασμίγουν υπνωτισμένοι
όπου τα νυχτοχελίδονα τελειώνουν το ταξίδι τους
όπου σβήνουν τσαμπιά φεγγαριών
μάτι του προσώπου μου
ώ παντοδύναμο
Σ’ αυτό το μάτι μέσα έρριξα
όλα μου τα ιερά λείψανα
το χρυσό ρολόϊ του παππού μου
και τους καρπερούς ήλιους των εγγονιών μου
τα πάντα είναι κλεισμένα σ’ αυτή την άβυσσο με τις χιλιόχρωμες
       ανταύγειες
άβυσσο μεγάλη ίσαμε ένα φουντούκι κρύσταλλο
ένα κρύσταλλο πολύ πιο αγνό απ’ την πηγή αυτού του πρωϊνού
μια αγνότητα, απόσταγμα
χιλιάδων αιώνων πετροκάρβουνο και νύχτας
και στο κέντρο της φτερουγίζει ακόμα
ο αρχέγονος σκαραβαίος!
Κατεβαίνω, κατεβαίνω τη σκάλα των συνθετικών ύπνων
προς τους κόσμους του αχάτη όπου αναπαύεται η μήτρα
ανάμεσα στις σάρκες του μαλαχίτη
απο σκαλί σε σκαλί συντρίβω
κρανία θεών και αυγά μέλλοντος
αναζητώντας την ημέρα
στο βυθό των καθρεφτών
 
 
 

Φωτογραφίες απο τη σειρά «your beautiful eyes» του Αρμένιου φωτογράφου και επιστήμονα  Suren Manvelyan
Η τεχνική λέγεται μακροφωτογραφία και δεν έχει γίνει καμία επεξεργασία με photoshop κλπ.

Πηγή και ευχαριστώ:  Το σύμπαν μου 

Φθινοπωρινό αμάρτημα

Είναι μεγάλη ευθύνη το φθινόπωρο. Σκέψου καλά προτού τις γκρίζες του αγκύλες ξεκλειδώσεις. Ζύγισε την ανάσα σου στο σούρουπο την καλοκαιρινή σου σάρκα πριν κρεμάσεις.

Κλείσε τ’ αυτιά σου στο τραγούδι της βροχής κι άνοιξε βήμα σε εποχικά διλλήματα…

Θα  ‘χεις κουράγιο να απλώνεις λευκά σύννεφα στην ανελέητη μουτζούρα της Δευτέρας; Τον ήλιο ν’ αγνοήσεις απροκάλυπτα τα κίτρινα κορδόνια του αν τείνει να του λύσεις; 

Αν έχεις απαντήσεις στα διλλήματα, μια βρόχινη αλήθεια να θυμάσαι.

Του φθινοπώρου είναι ασυγχώρητο αμάρτημα η ανοιχτή ομπρέλα του διαβάτη…

Πηγή και ευχαριστώ:  στεριανή ζάλη

Poe ‘Hello»

Η σκιά μου

 

Τερατόμορφη η σκιά μου…

΄Αλλοτε με καταβροχθίζει,

σάρκα και εσωτερική διαφάνεια,

άλλοτε  υπερΤονίζει

τις  αΔυναμίες μου,

κι άλλοτε αυτοκτονεί προβάροντας σενάρια  Θανάτου…

Τρομαγμένη

-πάντα-

συλλέγω χρώματα να την ταΐσω,

μήπως τελικά

με αγαπήσει…

Πηγή και ευχαριστώ: Κάκια  Παυλίδου

 

Της Φύσης τα διδάγματα…

Η Επανάσταση της Ηλιαχτίδας

Θα χειμωνιάσει πάλι φέτος, είπαν 
τελικά δε θα το αποφύγουμε 
κάτι διαφωνίες μεταξύ των εποχών
κατέληξαν σε συμφωνία.
Το καλοκαίρι ύψωσε τη φωνή του
στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων
και κατάφερε να κερδίσει κάτι μέρες
μα όχι για όλους·
μερικοί θα χειμωνιάσουν πιο νωρίς.
Μιά ηλιαχτίδα μόνο επέμενε (μα τόσο σθένος κι αυτή)
παίρνοντας το μέρος των απεγνωσμένων
«εγώ θα βγαίνω, θα βγαίνω, θα βγαίνω 
ανεξαρτήτου εποχής»,
είπε τρις του ήλιου πεισματικά 
και εκείνος τη θαύμασε· 
μια μικρή ηλιαχτίδα ήταν 
μα δε το θέλει και πολύ
ετούτη η ανταρσία της
να ξεκινήσει νέο καλοκαίρι. 
Πηγή  και ευχαριστώ: triala  (Κωνσταντίνος Κόλιος)