Ανώνυμη πορεία…

 

92451a1308a0753c82c703814ae42be6.jpg

Σφραγίζω του φεγγαριού τη πλέξη πάνω στους τοίχους…

Σκαλώνουν οι λέξεις σ’ απρόσμενες γωνιές σκόνης

δίχως να συναντιούνται ποτέ με τις σκέψεις μου…

Κάποιες που νανουρίζουν τις λύπες

σ’ ένα οικείο δρομολόγιο, μετράνε αποστάσεις…

Σημαδεύουν νοερές χαρακιές πάνω σε ράγες αναμονής

μιας άφιξης, μιας αναχώρησης του τρένου που χωράει τη φυγή μου…

Φωτίζει το φεγγάρι φτερουγίσματα γραμμάτων

στο αλφαβητάρι των απίθανων αποχρώσεων του μυαλού…

Κι αυτές οι λέξεις…. πως να σμίξουν μ’ όσα ζωσμένη είναι η ψυχή….

πως να ντυθούν στιγμές που μουρμουρίζουν στον άνεμο….

 

Πηγή και ευχαριστώ:  *Αναστασία* 

 

Advertisements

΄Υμνος στο θεό

Βαθιά στις σκοτεινές κοιλάδες πεθαίνουνε οι πεινασμένοι.

Αλλά εσύ τους δείχνεις το ψωμί, και τους αφήνεις να πεθαίνουν.

Εσύ έχεις θρονιαστεί αιώνιος κι αόρατος

κι αστράφτεις ανελέητος πάνω απ’ το αιώνιο Σχέδιό σου.

 

Άφησες να πεθάνουνε οι νέοι κι οι χαροκόποι

μα αυτούς που θελαν να πεθάνουν, δεν τους άφησες…

Πολλοί από κείνους που τώρα έχουν σαπίσει

πιστεύανε σε σένα, και πεθάναν γεμάτοι εμπιστοσύνη.

 

Άφησες τους φτωχούς φτωχοί να μείνουνε χρόνια και χρόνια

γιατί ήτανε οι πόθοι τους πιο όμορφοι απ’ τον Παράδεισό σου.

Πεθάνανε, αλίμονο, πριν δουν το φως σου

πεθάνανε μακάριοι, όμως – και σαπίσαν παρευθύς.

 

Λένε πολλοί πως δεν υπάρχεις και τόσο το καλύτερο.

Μα πως μπορεί να μην υπάρχει αυτό που μπορεί έτσι να ξεγελά;

Αφού τόσοι και τόσοι ζούνε από σένα και δεν μπορούν χωρίς

εσένα να πεθάνουν – πες μου, τι σημασία έχει – τ’ ότι δεν υπάρχεις;

  (Μπέρτολτ Μπρεχτ)

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

ΠΗΓΗ  και  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ