Γλαρο-φιλήματα

 

παράξενο που δεν μαράθηκαν ακόμα

οι παπαρούνες στα νησιά

ίσως

να τις ποτίζει το αλμυρό νερό που κυλάει στα αυλάκια

τα αρχαία νερά τα κόκκινα κάτω από τη γη χίλια χιλιόμετρα

πως βρέθηκε τόσο αίμα σε ένα βράχο

πως βρέθηκε στα μαραμένα μου χείλια τόσος πόθος λέει η γη

χρόνια βγάζω μάραθο, αγριόχορτα , αγκάθια

πονάω στη γέννα σαν τις γυναίκες τις παλιές

και πάλι γόνιμη δεν είμαι μα κάθε μήνα παλεύω

με τα ωάριά μου τα ζαρωμένα τα μέλη μου τα γερασμένα

να ποτίσω τους ανθρώπους

κι ας με γεμίζουν με το σάλιο τους το δηλητηριασμένο τα ζώα

κι ας χαράζουν πάνω μου γραμμές με καυτή πίσσα

τα φώτα κάθε βράδυ τώρα ανάβουν.

τα απογεύματα οι γλάροι

ψάχνοντας για ψάρια

μου φιλούν τα πόδια

που καμιά φορά

τους αφήνω να ξεκουράζονται…

ΠΗΓΗ και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

…Υγρό Φεγγάρι.

Με διαφορά ωρών μιλάμε
μα δεν ακουγόμαστε πια.
Σε μια άλλη ζωή, ίσως.Χαϊδεύουμε τα πληκτρολόγια
που παρέμειναν ίδια,
μόνο εμείς αλλάξαμε προορισμό
και κατεύθυνση
και σκέψη.Βρήκες άραγε τον πρίγκηπά σου;
Μέσα στις φλόγες ταξιδεύω απόψε
με το πορφυρό κρασί
να κυλάει στα σωθικά μου,
αντικρίζοντας άπαρτα βασίλεια…Όπως παλιά,
βλέπουμε το ίδιο υγρό φεγγάρι απόψε.
Όπως παλιά.
Μα τίποτε δεν είναι ίδιο πια.
Ούτε το φεγγάρι. Ούτε εμείς.