Το σύμπαν είναι σχήμα

Όταν μπεις στις γραμμές του τρένου, ξεκίνα. Μην σταματάς σε κάθε σταθμό. Να είσαι σαν το εξπρές ή την ταχεία, να είσαι σαν τις νεροτσουλήθρες, αλλά όχι στην αρχή ή το τέλος. Η ταχύτητά σου πρέπει να είναι μετρημένη. Γι’ αυτό υπάρχουν τα τούνελ και οι σήραγγες, γι’ αυτό κι οι σκεπαστές νεροτσουλήθρες. Μήπως και πετάξεις. Το πέταγμα, εκτός απ’ τα πουλιά, μόνο τα αεροπλάνα το μπορούν και οι αράχνες. Όχι εκείνες που σηκώνουν τα αυτοκίνητα από τους δρόμους, αλλά εκείνες που κατεβαίνουν από το ταβάνι ως το πάτωμα του δωματίου μας. Αυτές οι ίδιες κατασκευάζουν τις γραμμές τους, αόρατες εκτός των άλλων. Γι’ αυτό μιλάμε για πτήση. Ακόμα και τα πουλιά έχουν τον δικό τους δρόμο. Το σύμπαν είναι σχήμα.

ΠΗΓΗ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ: Δ. Άλλος

 

Τ’ άπλωνα, τ’ άφηνα να λιάζονται, να σεργιανούν και ν’ αλητεύουν.

Που τα ’χανες, που τα ’βρισκες – εδώ κι εκεί, να ξελογιάζονται…

Πότε με τα σύννεφα, πότε με τ’ αστέρια, πότε στα δειλινά

και πότε στα ξημερώματα, να λικνίζονται και να παιχνιδίζουν ακόμη και με τον ήλιο.

Ιδίως στα βασιλέματά του.

Τα καμάρωνα και τ’ άφηνα να το ευχαριστηθούν!

 

Τι το ’θελα;

 

 

 

Σαν τ’ αδέσποτα, έψαχναν κι αυτά να βρουν το ταίρι τους.

Έγερναν κι ακουμπούσαν στο ηλιοβασίλεμα.

Λες και περίμεναν το σινιάλο του για να πάνε ν’ αράξουν στο πλάι του.

Σε μια ατέρμονη ηδονή.

Έτσι, παρέα άρχισαν να υφαίνουν, άγνωστο ποιες συνωμοσίες είχαν κατά νου.

 

Από στιγμή σε στιγμή νόμιζα, ο αφελής, πως θα γύρναγαν.

Άνοιγα την αγκαλιά μου να τα υποδεχτώ. Εν αναμονή…

Στη διασταύρωση.

Τα ξημερώματα.

Κι  ανυποψίαστος εκτέθηκα. Τι αφέλεια κι αυτή η δικιά μου…

Λογάριαζα πως ίσως θα ’ταν μακριά…

Χαρά στην απόσταση.

 

Μα, αυτά ξεστράτισαν και λοξοδρόμησαν, μαράθηκαν κι έσβησαν.

Έγιναν παρελθόν κι εγώ η σκιά τους.

Ήταν χάρτινα όνειρα.

Χάθηκαν στα τελειώματα.

Ήταν χάρτινα όνειρα.

Άλλοι τα τσαλακώνουν και τα πετάνε. Εγώ τα έχασα.

 

Είναι αυτή η αίσθηση που δημιουργείται μέσα μας

ώστε να μας κάνει να αγαπάμε και να εκτιμάμε ό,τι χάθηκε.

Κι αυτό το άτιμο το λίγο που μας δόθηκε

–ράγισμα στο μονότονο χτυποκάρδι της ζωής–

φαντάζει τεράστιο σε μια εποχή όπου όλα πωλούνται και αγοράζονται όσο όσο…

 

Τα υπόλοιπα; Είναι ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα…

 

 ΠΗΓΗ και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

ΤΟ ΛΑΘΟΣ

woman3

Με καλεσαν με επιστολη απο την Ακαδημια των Λυγμων

σε επισημη τελετη να παραλαβω το βραβειο μου.

Λεω λαθος θα χουν κανει.

Εγω το μονο που εκανα ηταν που σ ερωτευτηκα.

ΠΗΓΗ και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ