Γύρισε εδώ το βλέμμα πάνω στην χορεύτρια

Που αλλάζει τόπο μ’ ένα λίκνισμα

Σφήκα ανέμου το κεντρί της σε πονά

Πατάει μέσα στις χώρες των ωραίων ονείρων σου

Έχει πνοή λεβάντας στην ανάσα – ο χορός της

Ένα θαλάσσης μίλημα

Με βότσαλα άπεφθα διαμάντια

Πατάει την γη κι ανέρχεται

Και μέσα στην ματιά σου έχει

Ένα της σάρκας δόξασμα

Μια υμνωδία αγγέλου…

ΠΗΓΗ

Advertisements

ΔΕ ΘΕΛΩ (να μην ξεχνώ…)

 

  (εικόνα)

 

Δεν περιμένω κανενός

 τη στενοχώρια και το φως 

 να με φωτίσει στον καιρό

τον δροσερό σαν το νερό…

 

σαν το νερό σε μια πηγή  

κάποιου βουνού που αιμορραγεί

συμπόνια στάχτη και δροσιά

πλάι σ’ ακίνητη  πρασιά.

 

Δε θέλω αγέρα απ’ τις κορφές

 ή θαλπωρή στις παρυφές

 κάποιας ανάγκης που καλεί

 στο τελευταίο το σκαλί…

 

του παραδείσου που ‘ταν χτες

κι είχε τις πόρτες ανοιχτές

για κάποιαν άλλη εποχή

που στη σκιά της με καλεί.

 

Δε θέλω γάργαρα νερά

υπόγεια είτε φανερά,

θέλω το φως που με χτυπά

 να με ζεσταίνει να πονά…

 

να με πονά, να με χτυπά,

να μην ξεχνώ, μες στη χαρά,

πως ύπνος είναι η ζωή

και όνειρο η προσμονή!

 

Μαρία Κ. 17/08/2010