Ορίζοντες…

«…Τον δρόμο που θα πάρεις στην ζωή σου δεν θα τον βρεις στις σελίδες κανενός βιβλίου…

Κανένας μαυροπίνακας δεν θα χαράξει τις γραμμές των δικών σου οριζόντων…

Ούτε περίτεχνα σχέδια δεν προγράφουν τι θα κάμεις στη ζωή σου…

Στις στάλες της βροχής… εκεί ίσως αν ψάξεις

ή στο θρόισμα των πεύκων όταν τα φυσάει ο νοτιάς…

σε φευγαλέα βλέμματα… σε φωτισμένα πρόσωπα…

Στου βυθού το λαμπύρισμα,

ή στης ξασπρισμένης πέτρας τις μυστικές χαραγές.

Στην οσμή του σιταριού μετά από τη βροχή…

Στους πορτοκαλεώνες τα ανοιξιάτικα δειλινά…

Στο παλιωμένο εικονοστάσι…

Σε έρημα ορεινά χωριά…

Στις λιτές ισχνές φιγούρες του εβένου…

Στον παλιό προσφυγικό συνοικισμό…

Στα καλά βιβλία που θα απαντήσεις στο διάβα σου…

Στους μακρινούς φάρους της γνώσης.

Στην αντιφεγγιά των άστρων…

Σε μια παιδική αγκαλιά…

Εκεί θα βρεις τα υλικά που θα στρώσουν τη δική σου στράτα…

Κι αν δεν γίνεις ο μεγάλος και τρανός που κάποτε ονειρεύτηκες… Όλα τούτα τα ακριβά διαμάντια που αλίευσες στήνουν τον δικό σου ανεκτίμητο θησαυρό… Τώρα πλέον ξέρεις πόσο πολύ ακριβός υπήρξες…

Μ’ αν τα προσπέρασες όλα αυτά με ξιπασιά, όλη η ζωή σου στράφι πήγε…»

Από:   http://nikiplos.blogspot.com/2010/09/blog-post.html

Advertisements

Η σκάλα


η σκάλα ολοένα και μεγάλωνε

σα να πλαταίνανε τα σκαλοπάτια
και σε κάθε βήμα σου να γίνονταν όλο και περισσότερα

και κάθε που έλεγες «έφτασα» είχες κι άλλο τόσο….

..κι άλλο τόσο…

σε μια στιγμή σκέφτηκες «τέρμα!», «θα γυρίσω πίσω» κι έκανες απότομα να
πατήσεις στο σκαλί το προηγούμενο….και βρέθηκε το πόδι σου να αιωρείται…

μιας και γυρισμό δεν είχε…κάθε προηγούμενο σκαλί βούταγε στο κενό…

και είπες «θα πάω»

κι η σκάλα όλο στένευε…

Από: DIRTY BLUE