Oι Ώρες


γλιστρούν οι ώρες μέσα στις ρωγμές των τοίχων  μισογκρεμισμένων σπιτιών, σέρνονται με το γέρικο στήθος τους στα λερωμένα πατώματα, προσπερνούν θολωμένα πρόσωπα στο δρόμο και κρυφοχαμογελούν.

εισβάλουν σαν το σύννεφο και σμίγουν με την τσιγαρίλα στα κουρασμένα καφενεία που μυρίζουν παραίτηση, τυλίγουν τις ξύλινες καρέκλες κι αναρριχώνται σε φτηνά επιτοίχια  ρολόγια.

περιοδεύουν στα στενά σαν τους ίσκιους, κρέμονται πάνω στα μπαλκόνια σαν το δάκρυ …(το αλμυρό δάκρυ στις πλώρες των πλοίων τα πρωϊνά). Στροβιλίζονται αργά και διαπερνούν το χώμα, γίνονται κουρασμένα “αντίο” σε τηλεφωνικά καλώδια.

γιγαντώνουν κάτω από μοναχικά σεντόνια και μοιάζουν με δρόμους ατελείωτους χωρίς πεζοδρόμια να ξαποστάσεις, σαν τεντωμένο σκοινί δίχως άκρες (ακροβατώ)

κυκλοφορούν κάτω από το δέρμα και το γεμίζουν πληγές κι αρνήσεις, διεισδύουν στο μεδούλι του γιασεμιού και το μαραίνουν.

κι εγώ……κι εσύ ….. προσπαθούμε να γεμίσουμε τη ζωή με όνειρα, κι έπειτα παλέυουμε να προλάβουμε κάποια από αυτά να τα εκπληρώσουμε. Η ζωή…μία αρένα με έναν υπέργηρο κριτή που κάποτε θα χτυπήσει το καμπανάκι και θα ανακοινώσει το αποτέλεσμα ενός στημένου αγώνα.

(σου είναι δύσκολο να πιστέψεις οτι είμαστε μωρά στην κοιλιά των ελπίδων μας;)

οι ώρες που μετρούν στα μάτια σου αυτή τη στιγμή που με διαβάζεις, είναι οι ανίεροι λαθρεπιβάτες που σου κλέβουν αυτό το “λίγο ακόμα“, που κάποτε θα ζητήσεις ως πίστωση για όσα δεν πρόλαβες, πριν ακουστεί το καμπανάκι.

οι ώρες που μετρούν στα δάχτυλά μου αυτή τη στιγμή που σου γράφω, είναι οι μοιραίες ερωμένες που επέλεξα, για να γεννήσουν τα μπάσταρδα παιδιά της μοναξιάς μου.

όπως και να’χει, σε ευχαριστώ

Πηγή και ευχαριστώ:   perseus76  – Ο Ναυαγός