΄Αλλοι τρόποι, τόποι κι’ εποχές….

«Θυμάμαι Πασχαλιές που τ’ άρωμα χαμομηλιού, κρυμμένο κάτω απ’ το σασί του απέραντου τετράτροχου, ρόλο μαθητευόμενου φυτού κρατούσε.

Ποίηση που άνθιζε βαθιά στα μάτια της νεράιδας γιαγιάς. Ανεμελιά που άκμαζε στην άδετη ποδιά της…

Χιόνια απ’ αλεύρι ακοσκίνιστο στην  πήλινη λεκάνη. Νιφάδες από εθιστικό γλυκάνισο στα σωθικά της ζυμαρένιας μπάλας. Περίτεχνες κοτσίδες κοριτσιών σε μελαμψά τσουρέκια δανεισμένες. Αυγά σωσμένα απ’ τη μπογιά, με ξύλινη κουτάλα.

Ανθρώπους ακατέργαστους που ‘ξεραν χίλιους τρόπους ν’ αγαπούν. Λιβάνι που έφερνε φτέρνισμα στις παπαρούνες του γαλάζιου βάζου. Κεριά που δάκρυζαν στη φλόγα της Ανάστασης.

Θυμάμαι Απρίληδες που χώραγαν στη μύτη της βελόνας…»

ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΗ  Στεριανή  Ζάλη  μου