Εαυτέ μου…

 

 

Το απέναντι ακίνητο της μοναξιάς

Ώσπου εσύ, το είδωλο του εγώ σου
Μπαίνεις μπροστά

Κι η μνήμη του καιρού
Τα μονοπάτια του χρόνου
Και η εικόνα σου, του ΤΩΡΑ

Βάλλονται στιγμιαία ν’ απαντήσουν.

Ποιός είσαι; λέει ο εαυτός
Ποιος είμαι; λέω εγώ

Ποτέ δεν καταφέραμε μπροστά σ’ αυτό το αντίκρισμα
Να γίνουμε ένα.

Ποτέ;

Κι όμως θυμάμαι την πρώτη μου φορά
Όταν στα μάτια με κοίταξα βαθιά
Και είπα…εγώ είμαι εσύ

Και το «εσύ» που έβλεπα τα χείλη μου να λένε
Σε μένα μίλαγε.

Το είδωλό μου κλεισμένο σ’ ένα άηχο απέναντι
Και γω εδώ να το κοιτώ
Κι αντί να βλέπω απέναντι
Να βλέπω μέσα μου.

Πώς στέκεσαι εσύ κι ο εαυτός σου ατρόμητοι
Μπροστά στον μεγαλύτερο προδότη;

Κοίτα.
Κοίτα! Κοίτα εμέ !!!

Όχι τα ρούχα και τη ζώνη
Όχι τα μαλλιά και τα στολίδια σου.
Κοίτα.
Κοίτα το βλέμμα σου.
Εκεί μέσα.

Τι κάνεις εαυτέ;
Για προσπάθησε να του πεις ψέματα…

Θυμάμαι…

Κοίταξα βαθιά μέσα στα μάτια μου ξανά.
Προσπαθώντας να μην στρέψω το βλέμμα, πλησίασα.

Ήταν καιρός πια
Να συμφιλιωθώ
Και να μ’ αγαπήσω

Μήπως κι εγώ
Μαζί με τους εαυτούς μου
Και το είδωλό μου
Καταφέρουμε ν’ αποφασίσουμε
Από κοινού
Τον δρόμο για την ευτυχία

Να μου μιλάς
Μου είπε το μέσα μου
Καθώς απομακρύνθηκα απ’ το είδωλό μου

Κι έγινε η σκιά μου

Να μου μιλάς και να μ’ αγαπάς

Πηγή: ceralex